École 42 in Parijs werd opgericht uit onvrede met het Franse schoolsysteem. Studenten uit alle sociale milieus leren er programmeren. Oud-leerlingen werken nu bij Google.


„Red Bull, ik heb Red Bull nodig”, zucht de 20-jarige Kevin Lorcy voor de deur van École 42, een gratis onconventionele programmeursopleiding in Parijs. „Het is zo ontzettend zwaar”, puft de jongen uit de Parijse banlieue terwijl hij de straat oversteekt richting de snackbar die hem aan wat extra energie kan helpen. „Maar wil ik een goede baan, dan moet en zal ik bij deze school binnenkomen”, zegt hij vastberaden.

École 42 is drie jaar geleden opgericht door de Franse telecommiljardair Xavier Niel en vernoemd naar het ‘toevalsgetal’ uit sciencefictionboek The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (‘Het antwoord op de ultieme vraag over het Leven, het Universum, en Alles’ is 42). Niel maakte zich zorgen over het nijpende tekort aan programmeurs en vermoedde dat veel talent verloren ging door het hiërarchische en elitaire Franse onderwijssysteem.

De school die hij bedacht (motto: ‘Born to code’) heeft geen leraren, geen lesboeken, geen vaste werktijden en geen erkende diploma’s. Deadlines zijn er wel, maar studenten mogen zelf weten wanneer ze de opdrachten afronden: de school is dag en nacht open, ’s ochtends is het er dus een stuk rustiger dan ’s avonds vlak voor de deadlines (meestal om 23.42 uur). Men werkt in projectgroepjes, medestudenten controleren de opdrachten met instructies van de schoolleiding.

Om toegelaten te worden is geen enkele vooropleiding verplicht: online intelligentie- en logicatestjes („spelletjes”, zegt Lorcy) bepalen wie van de 70.000 kandidaten door mogen naar de volgende ronde. De 3.000 die overblijven, worden in de zomer uitgenodigd om deel te nemen aan de piscine, letterlijk ‘zwembad’. Gedurende een maand worden ze in het diepe gegooid, waarna een op de drie na nieuwe opdrachten overblijft om de daadwerkelijke opleiding te volgen.

Kevin Lorcy zit nu in die zwemfase. Hij heeft, vertelt hij nippend aan zijn Red Bull, het collège (de eerste vier jaar van het voortgezet onderwijs) afgerond, maar een vervolgopleiding heeft hij nooit gevolgd. Hij werkte in de horeca, maar wilde verder en las ergens over 42. „Hier word je niet op je voorgeschiedenis beoordeeld. Dat is een verademing”, zegt hij. „Je vindt mensen uit alle sociale milieus en met alle mogelijke achtergronden.”

Ervaring met programmeren was niet eens nodig, vertelt hij. „Dat viel in het begin tegen, maar het gaat erom samen met anderen oplossingen voor ingewikkelde problemen te vinden. Il faut se débrouiller is het motto, je moet je zien te redden. Dat is zoveel leerzamer dan klassikaal onderwijs.”

Bron: NRC: https://www.nrc.nl/nieuws/2016/09/13/geen-collegegeld-geen-lesboeken-geen-leraren